**ஆசிரியர் குறிப்பு:** இது புனையப்பட்டதல்ல; நிகழ்ந்தது. காலத்தின் அடுக்குகளைச் சுருக்கி, பெயர்களைத் தவிர்த்து, சில மேடுபள்ளங்களைச் சமன் செய்திருக்கிறேன். இடம் முக்கியமல்ல, ஆனால் அந்தச் சந்திப்பு மிக முக்கியமானது. விடைகளுக்காக இதை வாசிக்காதீர்கள்; ஏதோ ஒன்று நமக்குள் இடமாறும் அந்த ஒரு கணத்திற்காக வாசியுங்கள்.

நேற்று சனிக்கிழமை.

பொதுவாக சனிக்கிழமைகள் ஒரு சலுகை. அவை தாமதங்களை அனுமதிக்கும்; நிதானத்தைக் கொண்டாடும். ஆனால் நேற்று அந்தப் பிம்பம் உதிர்ந்து போனது. அந்த மருத்துவமனை அறைக்கு வார இறுதி நாட்கள் தெரியாது. அதற்குத் தெரிந்தது ‘செயல்முறை’ (Process) மட்டுமே. வெளிறிய விளக்குகள், இயந்திரங்களின் சீரான இரைச்சல், உணர்ச்சியற்றுத் தொங்கும் குழாய்கள். எங்கோ தீர்மானிக்கப்பட்ட கால அட்டவணைப்படி இரத்தம் உடலுக்குள் இடம்பெயர்ந்து கொண்டிருந்தது.

அவன் அசையாமல் படுத்திருந்தான். உடல் ஒத்துழைத்தது, ஆனால் மனம் அடங்க மறுத்தது. அது மருத்துவச் சொற்களும், புள்ளிவிவரங்களும் நிறைந்த ஒரு நிச்சயமற்ற எதிர்காலத்திற்குள் ஏற்கனவே ஓடத் தொடங்கியிருந்தது. பயம் அங்கே கூச்சலிடவில்லை; அது மிக நிதானமான ஒரு ‘புத்திசாலித்தனமாக’ உருவெடுத்தது. கணக்குகளைப் போட்டது, கிளைகளாகப் பிரிந்தது, பதில் சொல்ல முடியாத கேள்விகளை அடுக்கிக் கொண்டே போனது.

அடுத்த படுக்கையில் அந்த மனிதர் இருந்தார். அதே மருத்துவச் சூழலில் பிணைக்கப்பட்டிருந்தாலும், அவர் அதில் மூழ்கிவிடவில்லை. ஒரு மடிக்கணினி (Laptop) அவர் மடியில் திறந்திருந்தது. அது கவனத்தைத் திசைதிருப்பும் சாதனம் அல்ல; வாழ்வின் தொடர்ச்சியை உறுதிப்படுத்தும் ஒரு கருவி. அவர் விரல்கள் அசாத்தியமான உறுதியோடு இயங்கிக் கொண்டிருந்தன. ஒரு பழுதுபார்க்கும் மையமாக மாறியிருந்த அந்த அறையில், அவர் ஏதோ ஒன்றை ‘உருவாக்கிக்’ கொண்டிருந்தார்.

மெல்லத் திரை விலகியது. பேச்சு தொடங்கியது. தொழில், தொழில்நுட்பம், வாழ்வாதாரம் எனத் தொடங்கி, ஒரு புள்ளியில் இருவரும் அந்த அறையின் நிஜத்திற்குள் வந்து நின்றனர்.

அவர் அமைதியாகச் சொன்னார்—அவன் இப்போது எதை நினைத்து அஞ்சுகிறானோ, அதே சிகிச்சையை தான் ஏற்கனவே கடந்து வந்தவன் என்று.

“ஒரு முறையா?” என்ற இவனின் கேள்விக்கு,

“இல்லை, இரண்டு முறை” என்றார் அவர்.

அறையிலிருந்த எந்திரங்கள் எதுவும் மாறவில்லை. எண்களின் ஓட்டம் சீராகவே இருந்தது. ஆனால், இவனுக்குள் ஒரு கட்டுமானம் சரிந்தது. அதுவரை அச்சமூட்டும் ஒரு கற்பனையாக இருந்த அந்தச் சிகிச்சை, இப்போது ஒரு குரலைப் பெற்றது; ஒரு முகத்தைப் பெற்றது. மரணத்தின் வாசலை இரண்டு முறை தொட்டுவிட்டு வந்த பிறகும், ஒரு மனிதன் இன்னும் எதையோ கோர்த்துக்கொண்டிருக்கிறான், செதுக்கிக்கொண்டிருக்கிறான் என்ற உண்மை அவனை நிலைகுலையச் செய்தது.

சிகிச்சைகள், மருந்துகள், நம்பிக்கையுடன் கடன் வாங்கிய ரத்தம் எனப் பேச்சு நீண்டது. அனுபவம் நேர்மையாகப் பகிரப்படும்போது அங்கே அறிவுரைகளுக்கு வேலையில்லை; அது உண்மையை அப்படியே பிரதிபலித்தது.

இறுதியில் அந்தப் பெயர் உச்சரிக்கப்பட்டது: *The Bucket List.*

இரண்டு மனிதர்கள், ஒரு கடிகாரம், துரத்தும் காலம். நேற்று வரை அந்தப் பெயர் ஒரு திரைப்படமாக இருந்தது; ஆனால் நேற்று அது ஒரு கோணமாக மாறியது. அது ஆடம்பரப் பட்டியல்களைப் பற்றியதல்ல; நம் வாழ்வின் வாக்கியங்கள் சுருங்கும் தருணத்தில், அதை எழுதுகின்ற அதிகாரத்தை (Authorship) யார் கையில் வைத்திருப்பது என்பதைப் பற்றியது.

இரண்டு முறை நெருப்பைக் கடந்தவன் இன்னும் ‘நிச்சயத்தோடு’ தட்டச்சு செய்துகொண்டிருக்கிறான். வீரம் என்பது ஆர்ப்பரிப்பதல்ல; அது அமைதியாக நம் அருகில் அமர்ந்திருக்கும் என்பதை அவன் உணர்ந்தான்.

நேற்று மாலை அந்த அறை மீண்டும் அதன் எந்திர கதிக்குத் திரும்பியது. பயம் முழுவதுமாக மறையவில்லை, தோல்விகளைப் பற்றிய எச்சரிக்கைகள் நின்றபாடில்லை. ஆனால், ஒரு மாற்றம் நிகழ்ந்தது. அந்த மடிக்கணினி மனிதனின் பிடிவாதமான இருப்பு, பயத்தை ஒருபுறம் ஒதுக்கி வைத்தது. நிச்சயமற்ற இருளுக்குப் பதில் ஒரு மெல்லிய சாத்தியம் தென்பட்டது.

நேற்று அந்த கடைசிச் சொட்டு மருந்து ஏறி முடிப்பதற்கும், வீடு திரும்பும் வழிக்கும் இடையே ஒரு புதிய ‘பட்டியல்’ உருவாகத் தொடங்கியது. அது காகிதத்தில் எழுதப்படவில்லை; அது ஒரு முடிவு. எஞ்சிய நாட்களை, எஞ்சிய பொழுதுகளை ‘தற்செயலாக’ அல்லாமல், ‘நிச்சயத்தோடு’ வாழ வேண்டும் என்கிற வைராக்கியம்.

சனிக்கிழமை மாற்றப்பட்டது. அந்தச் **சனிப் பெயர்ச்சி** ஒரு ஜாதகக் கட்டத்தில் அல்ல, அந்த **மருத்துவமனை அறையின் நான்கு சுவர்களுக்குள்** நிகழ்ந்தது.